مرگ من روزي فـــرا خـــواهد رسيد در بهـــــاري روشن از امــواج نـــور در زمستــــان غبــــار آلــــــود و دور يـا خـزاني خـالي از فريــــــاد و شور
مرگ من روزي فــــرا خــواهد رسيد روزي از اين تلـــخ و شيرين روزهـا روز پـــوچي همچو روزان دگــــــــر ســــايه اي ز امروزهـــا ، ديروزهــا
ديدگـــــانم همچو دالان هــــاي تــــــار گـــونه هـــايم همچو مرمر هـاي سرد ناگهــــان خـــوابي مرا خـــواهد ربود من تهي خــــواهم شد از فريــــاد درد
خـاک مي خواند مرا هر دم به خويش مي رسند از ره کـــه در خــــاکم نهند آه ... شـــــايد عــــاشقـــــانم نيمه شب گــــل به روي گـــــور غمنــــاکم نهند
بعد من ، نـــــاگه به يک سو مي روند پـــرده هــــــاي تيره ي دنيــــــــاي من چشمهـــــاي ناشنـــــاسي مي خـــــزند روي کــــــاغذ هـــا و دفترهـــــاي من
در اتــــــاق کــــــــوچکم پـــــا مي نهد بعد من ، بــــا يـــــاد من بيگــــــانه اي در بـــر آئينه مي مـــــاند به جــــــــاي تــــــــار موئي ، نقش دستي ، شانه اي
مي رهم از خويش و مي مانم ز خويش هر چه بر جا مــــــانده ويران مي شود روح من چــــون بــادبــان قـــــــــايـقي در افقهـــــا دور و پنهـــــــان مي شود
مي شتــــــابد از پـي هم بي شکـــــيب روزهــــا و هفته هـــــــا و ماه هـــــــا چشم تــــو در انتظــــــــار نــــــامه اي خيره مي مــــاند بــــه چشم راه هــــــا
ليک ديگــــر پيکـــــر سرد مــــــــــرا مي فشـــــارد خاک دامنگير خــــاک ! بي تو ، دور از ضربه هـــــاي قلب تو قلب من مي پوسد آنجــــــا زير خــاک
بعد هـــــا نــــــام مرا بــــــاران و بــاد نــــــرم مي شويند از رخســــار سنگ گور من گمنــــــام مي مــــــــاند به راه فارغ از افســـــانه هـــاي نــــام و ننگ
---------------------------------------
آمدی، چه زيبا!
گفتم دوستت دارم چه عاشقانه،
پذيرفتی چه فريبنده،
آغوشم برايت باز شد چه ابلهانه،
با تو خوش بودم چه کودکانه،
همه چيزم شدی چه زود،
به خاطر يک کلام ترکم کردی چه ناجوان مردانه،
نيازمندت شدم چه حقيرانه،چه غريبانه
خداحافظی به ميان آمد چه بی رحمانه،و من سوختم چه عاشقانه
ولی هنوز دوستت دارم غريبه...!!!
نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد...
نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت...
ولی انقدر مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد ، گلویم سوتکی باشد
به دست طفلکی گستاخ و بازیگوش و او یک ریز و پی در پی دم گرم خودش را در گلویم
سخت بفشارد و خواب خفتگان خفته را اشفته سازد بدین سان بشکند دایم سکوت مرگبارم را...
مرگ الان خیلی اسان می تواند به سراغ من بیاید
اما من تا میتوانم زندگی کنم
نباید به پیشباز مرگ بروم
اما اگر روزی ناچار با مرگ رو به رو شدم که میشوم
مهم نیست.....
مهم این است که زندگی یا مرگ من چه تاثیری در زندگی دیگران داشته باشد...
چقدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و به جاش یه زخم همیشگی رو قلبت هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت باشی حس کنی که هنوزم دوستش داری چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچی به جز سلام نتونی بگی چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هات رو خیس کنه اما مجبور بشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوستش داری چقدر سخته گل های آرزوتو تو باغ دیگه ای ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اون وقت آروم زیر لب بگی "گل من باغچه نو مبارک