نشانی از تو ندارم اما نشانی ام را به تو میدهم: در عصر های انتظار به حوالی بی کسی قدم بگذار خیابان غریبت را پیدا کن وارد کوچه پس کوچه های تنهایی شو کلبه تنهایی ام را پیدا کن کنار بید مجنون خزان زده و کنار مرداب ارزوهای رنگی ام، در کلبه را باز کن و به سراغ بغض خیس پنجره برو حریر غمش را کنار بزن! مرا می یابی.