با چشمانی پر از امید و قلبی پر از ارزوهای دست نیا فتنی ایستاده ای تنها در ساحل. مرغان دریای باز میگردند و نسیم اواز اواز میشود در گوشهای تووجودت برایم در بی نهایت احساسات جای گرفته است.

نگاه تو میان اسمان و دریاست. اوازهای بی صدایی که از دوردست ها به گوش میرسد تداوم ایستادن توست در شاهراه نسیم. دریا و ارزو حقیقتی است که همراه امواج پیش می ایدو وجودت را به لرزه در میاورد

                                                     عشق من و تو نقش بر اب است

                                 بی عشق رویت ای ماه زیبا

              کاخ امیدم دیگر خراب است

               با نام تو کلامم شعری است مثل اواز

                              هر شب ترانه های از عشق میسرایم

               امشب ترانه هایم با گریه گشته دمساز

                              اخر نسیم نامت اویخت در کلامم

               امشب نوای اواز بوی تو میدهد باز

                             امشب نوشته هایم بوی تو میدهد باز              

                               تمام لحظه هایم بهترین شد

                             ولی بی مهریت کار دلم ساخت

                              دل تنهای من تنهاترین شد

ای  دوست

گاه و بی گاه لب پنجره خاطرهام می ایی

ای قدیمی ای خوب

تو مرا یاد کنی یا نکنی

من به یادت هستم

ارزویم همه شادی توست

میگویم شاعرم چشمانش گرد می شود

یال و کوپالت کو خودم را می تکانم

قلبی تیر خورده به زمین می افتد

ای تنها خورشید وجود

دستان سردم میخواندت                                       

ای که هرم نفسهایت

تکه یخهای سرزمین قطبی ذهنم را ذوب میکند

اه....

حالا و بی تو

دوباره احساس سرما میکنم

ای که...

فاصله

تنها راه بین ماست

و من ، بی تو

این فاصله ها را نتوانم پیمود